หนาวคราวที่แล้ว ๒ ดอยอ้างว้าง อ่างขาง อะคึ อะค่ะ

BY IN บันทึกการเดินทาง NO COMMENTS YET

หนาวคราวที่แล้ว ๒  ดอยอ้างว้าง อ่างขาง อะคึ อะค่ะ ศุกร์ที่ 25 ธันวาคม 2558 วันเวลายังคงยาวนานสำหรับพวกเรา เพราะเราใช้มาแล้วตั้งแต่ นาทีแรกของวันคริสต์มาสของปีนี้ จนป่านนี้กว่าจะออกจากบ้านไม้หอม ตังค์ระเหย ฮิโนกิไปได้ ค่าเข้าห้องน้ำราคาเกือบ 3 หมื่นบาท ก็ปาเข้าไปเกือบ 9 โมงเช้า ณ จุดนี้ เรายังมีความสับสนเล็กน้อยเกี่ยวกับเวลานัดหมายกับทางโรงเรียน สุดท้ายเรามีมติกันวัน เราจะเดินทางขึ้นดอยอ่างขางกันก่อน แล้วค่อยกลับมาโรงเรียนที่อำเภอฝาง โดยเราจะเอารถขึ้นไปเพียงคันเดียว เราจึงทำการย้ายของ และเปลี่ยนคนให้มานั่งด้วยกันให้หมดในคันเดียวกัน  โดยแวะเปลียนรถที่วัดแห่งหนึ่ง แล้วเราก็เดินทางขึ้นไปดอยอ่างขางทางอำเภอไชยปราการ ความจริงดอยอ่างขางมีทางขึ้นหลายทาง แต่คนขับรถก็พาเราขึ้นเขาไปด้วยความปลอดภัย ด้วยเส้นทางที่สูงชัน คดเคี้ยว ระหว่างทางเราเห็นอาสาชาวบ้านคอยอำนวยสะดวกเรื่องเส้นทาง คอยช่วยเหลือรถที่มีปัญหา และคอยบอกทาง ซึ่งเป็นสิ่งที่ดี สำหรับนักท่องเที่ยวที่ไม่คุ้นเส้นทาง หรือเวลาลงเขาเหยียบเบรกจนไหม้ก็มีนะครับ ดอยอ่างขาง เป็นครั้งที่ 2 ของผม คราวก่อนมากับภรรยา และพี่อีกคนที่มาส่องนก ต่างคนต่างเดินไปคนละทิศละทาง  หาอ่านได้ครับ ในบล็อกของผมเอง ตอน “ตามดูนก 5

CONTINUE READING …

หนาวคราวที่แล้ว ๑ บ้านไม้หอมฮิโนกิ

BY IN บันทึกการเดินทาง NO COMMENTS YET

หนาวคราวที่แล้ว ๑ บ้านไม้หอมฮิโนกิ 24 ธันวาคม 2558 ค่ำของวันที่ 24 ธันวาคม 2558 ผมลางานไว้ 3 วัน คือวันศุกร์ที่ 25 และวันจันทร์ที่ 28-29 ธันวาคม 2558 แล้วก็เปิดงานอีกทีวันที่ 6 มกราคมโน่นเลย ขอบคุณบริษัทและนายจ้างใจดี (ที่เขาอาจจะแอบว่าในใจ) ที่ยอมให้ลาซะขนาดนี้ ใครที่เคยติดตามผลงานของผมก็คงพอจะทราบว่าผมทำกิจกรรมอะไรบ้าง ในครั้งนี้ก็ขอบริจาคเงินและสิ่งของ เพื่อไปซื้อชุดนักเรียน สมุด ดินสอ ขนม ของใช้ที่จำเป็นเพื่อบริจาคให้กับเด็ก ๆ บนดอย ในดินแดนห่างไกล  เราก็ทำแบบนี้เป็นประจำ ถ้าผมไม่ได้ไปร่วมด้วยก็ฝากเขาไป คนที่เป็นตัวตั้งตัวตีคือ พี่มด แห่งชลบุรี ที่รู้จักกันก็เพราะความดีมีเมตตา และการมีน้ำใจแบ่งปันต่อเพื่อนมนุษย์ที่มีจุดหมายเดียวกันนี่เอง แนวทางเดียวกัน ก็เลยทำกิจกรรมร่วมกันได้ ในปีนี้ผมรวบรวมเงินบริจาคได้ราว 15,000 บาท แบ่งไปซื้อยาสามัญประจำบ้านราว 8,000 บาท ซื้อชุดนักเรียนราว 4000 บาท ที่เหลือก็เป็นเงินสดบริจาคโรงเรียนและทุนการศึกษา ส่วนทางพี่มดก็ได้ของมาเต็มคันรถ

CONTINUE READING …

เที่ยวเพชรบูรณ์ อบอุ่นใจ เขาค้อ ภูทับเบิก

BY IN บันทึกการเดินทาง NO COMMENTS YET

เที่ยวเพชรบูรณ์อบอุ่นใจ เขาค้อ ภูทับเบิก สวัสดีครับ ห่างหายไปนานที่ผมไม่ได้มาเล่าเรื่องราวการเดินทางให้ฟัง ความจริงก็ไปอยู่เรื่อย ๆ แหละครับตามโอกาส คราวนี้ หยุดเข้าพรรษาถือโอกาสพาแม่ไปหาน้องที่เพชรบูรณ์  หลาย ๆ ท่านคงจะงงกับประวัติชีวิตผมแหละครับ ผมก็งงเหมือนกัน  ไหนว่าเป็นคนเหนือทำไมเกิดที่เพชรบูรณ์ คืออาจจะเป็นไปได้ว่า แม่ผมปวดท้องใกล้คลอดกล้วเดินทางข้ามภูเขากลับน่านไม่ทันมั้งครับ สมัยก่อนไม่ค่อยมีรถโดยสารด้วย 30 กรกฎาคม 2558 เราตั้งใจกันไว้ว่าจะเดินทางในสายๆ ของวันที่ 30 ก.ค. ก็ด้วยสมาชิกที่เป็นลูกเล็กเด็กดำ เอ้ยเด็กแดง และคุณแม่วัยย่างเข้าไป 85 ก็เต็มรถเลยครับผู้โดยสาร 7 คนรวมคนขับครับ ออกเดินทางตอนประมาณ 8 โมงเช้า รถเยอะเหมือนกันครับ เพราะต่างคนต่างมีจุดหมายในการเดินทาง ต่างคนต่างไป แต่ทางสายหลักมันมีไม่กี่สายครับแบ่ง ๆกันไป เราใช้เวลาเดินทางมากพอสมควร ซึ่งก็ทำใจไว้อยู่แล้วครับ จากคลอง 3 รังสิต มาถนนสายมิตรภาพ เข้าถนนหมายเลข 24 มุ่งหน้าเพชรบูรณ์เมืองมะขามหวาน ไปถึงจุดหมาย คือ บ้านโตก อ.เมือง ราวบ่าย ๆ ในระยะทาง

CONTINUE READING …

ดงกู่ ไม่ไปไม่รู้ ๓ จนกว่าจะพบกันอีก

BY IN บันทึกการเดินทาง NO COMMENTS YET

ดงกู่ ไม่ไปไม่รู้ ๓ จนกว่าจะพบกันอีก ๑๕ มีนาคม ๒๕๕๗ หลังจากที่หลับไหลกันไปยามราตรีอันสุดแสนจะมีความสุข กับความเงียบสงบ และอากาศที่เย็นสบาย แต่ยังเป็นปริศนากันอยู่ว่า ระหว่างผม กับ พี่มด ใครเป็นคนกรน และ ใครกรนดังกว่ากัน ต่างคนต่างปฏิเสธอย่างเสียงแข็ง ท่ามกลางเพื่อนร่วมห้องนอนที่ไม่ค่อยจะยินดีนัก ผมตื่นตอน ๖ โมงนิด ๆ ล้างหน้าแปรงฟันแล้ว ก็ออกมาเดินเล่น อากาศเย็นสบาย ต่ำกว่า ๒๐ องศา ถ้าเป็นคนในเมืองก็คงใช้คำว่า “หนาว” แน่นอน ผมเดินไปที่ครัว เพราะเห็นครูใหญ่กำลังจะทำอาหาร แต่ว่าเราจะลงไปรับประทานอาหารเช้ากันที่แม่สะเรียง เราเลยไม่ต้องทำอาหารเช้าที่นี่ มีชากาแฟ เครื่องดื่มร้อนไว้ให้รองท้องกัน ระหว่างนั้นแสงตะวันเริ่งโผล่พ้นขอบฟ้าและหมอกควัน ก็ยังพอเห็นทิวทัศน์อันงดงามยามรุ่งอรุณ เลยถ่ายภาพไว้ได้บ้าง โดยปีนเขาขึ้นไปเล็กน้อย คณะเราเริ่มตื่นกันบ้างแล้ว เตรียมตัวลงจากเขา เพื่อเดินทางต่อ ตามกำหนดเวลาราว ๘ โมงเช้า ก่อนจากไป เราไปรวมกันถ่ายรูปโรงอาหาร เพื่อเป็นที่ระลึกว่าได้ร่วมกันบริจาคเงินมาสร้าง และหากผู้ใจบุญจะบริจาค โต๊ะเก้าอี้เพิ่มก็คงจะยินดีไม่น้อย การเดินทางลงเขาใช้รถ ๒

CONTINUE READING …

ดงกู่ ไม่ไปไม่รู้ ๒ ยินดีต้อนรับ

BY IN บันทึกการเดินทาง NO COMMENTS YET

  ๑๔ มีนาคม ๒๕๕๗ ขบวนของเราเดินทางขึ้นเขา  ซึ่งมีการปรับปรุงให้ทางกว้างขึ้นโดยการถางหญ้าข้างทาง ส่วนถนนบางช่วงก็เป็นถนนคอนกรีต บางช่วงก็เป็นถนนลูกรัง ทางไปดงกู่ ต้องผ่านทางเข้าโรงเรียนบ้านห้วยปลากั้ง ที่เราเคยมาแล้ว ๒-๓ ครั้ง ทางไปบ้านดงกู่เริ่มแคบลง และสภาพถนนแย่กว่าระยะทางที่ผ่านมา สองข้างทางไม่มีต้นไม้ใหญ่อยู่เลย มีแต่ภูเขาที่เต็มไปด้วยหญ้าแห้ง คงจะเป็นไร่ของชาวเขาแถวนี้ พ้นเขาไป เราก็ถึงหมู่บ้านดงกู เป็นหมู่บ้านของชาวกะเหรี่ยงแดง โรงเรียนบ้านดงกู่ อยู่ที่เชิงเขา มีอาคารเรียนเพียง ๒ อาคาร รวม ๔ ห้อง อาคารหลังแรกเป็นบ้านพักครู และด้านล่างถูกปรับปรุงให้เป็นห้องครัว อาคารอีกหลังหนึ่งที่อยู่ทางทิศตะวันออก ก็เป็นบ้านพักครู ชั้นล่างถูกดัดแปลงเป็นห้องเด็กเล็กชั้นอนุบาล และนั่นก็คือห้องพักค้างแรมของพวกเราในคืนนี้ เมื่อรถเข้ามาจอดบนลานกว้างของโรงเรียน เด็ก ๆ ก็มาช่วยกันขนของลงจากรถ เราใช้รถ 2 คันสำหรับขนของขึ้นมา ในเวลานั้นใกล้เที่ยงแล้ว เราจึงรีบนำข้าวของเข้าที่พัก และเตรียมปรุงอาหารเที่ยง โดยเอาวัตถุดิบที่ซื้อมาจากตลาดฮอด ไม่ว่าจะเป็นกะหล่ำปลี ผักกาดขาวห่อ ไข่ไก่ ผักหวาน ไข่มดแดง ดังนั้น เมนูของผมที่ถนัดคือ แกงผักหวานใส่ไข่มดแดง ทอดไข่ไก่ใส่ไข่มดแดง

CONTINUE READING …

ดงกู่ ไม่ไปไม่รู้ ๑ เส้นทางสู่ดอยแม่เหาะ

BY IN บันทึกการเดินทาง NO COMMENTS YET

ดงกู่ ไม่ไปไม่รู้ ๑ เส้นทางสู่ดอยแม่เหาะ ๑๓ มีนาคม ๒๕๕๗ ฤกษ์งามยามดี วันนี้ที่นัดหมายกัน ถึงกำหนดเดินทางไปโรงเรียนบ้านดงกู่ จังหวัดแม่ฮ่องสอน จากที่เคยไปหาเงินบริจาคสร้างโรงอาหารให้น้อง ๆ ได้เงินมา ๑๒๐,๐๐๐ บาท ทั้งพี่มด ชลบุรี คุณชล และผมเอง โรงอาหารสร้างเสร็จแล้ว ทางโรงเรียนก็รอคอยให้พวกเราไปมอบ เพื่อเป็นเกียรติและเป็นหลักฐานสำหรับผู้บริจาคเงิน นี่คือเหตุที่จะต้องเดินทางไปยังโรงเรียนบนดอยแห่งนี้ เลื่อนมาหลายครั้งหลายหน กว่าจะได้วันเดินทาง วันนี้ทั้งวันผมยังผมทำงานอยู่ที่ศรีมหาโพธิ จังหวัดปราจีนบุรี พอเลิกงาน 5 โมงเย็นก็เตรียมบึ่งรถกลับบ้านที่รังสิต เพราะนัดกันที่นั่น แต่สุดแสนจะรำคาญมือสมัครเล่น เดี๋ยวไปเดี๋ยวไม่ไป งึก ๆ งัก ๆ จะไปดีไม่ไปดี จะลาหรือไม่ลา อย่างงี้มันต้องถอน แหม่… มีน้องที่ทำงานติดตามไปด้วยหนึ่งนาง น้องหนูนา และแวะรับหลานวันกระเตาะอีกหนึ่งนาง ชื่อน้องหนูเนย แล้วก็มุ่งตรงถึงรังสิต ถึงที่หมายราวทุ่มครึ่ง ทุกคนรออยู่แล้ว พี่มดขับรถมาจากชลบุรีเอาของขึ้นรถตู้เรียบร้อย ส่วนสมาชิกครอบครัวของผมมีเด็ก ๆ ไปด้วย น้องคิน น้องโท

CONTINUE READING …