หนาวคราวที่แล้ว ๑ บ้านไม้หอมฮิโนกิ

BY IN บันทึกการเดินทาง 553 views

หนาวคราวที่แล้ว ๑ บ้านไม้หอมฮิโนกิ

24 ธันวาคม 2558

ค่ำของวันที่ 24 ธันวาคม 2558 ผมลางานไว้ 3 วัน คือวันศุกร์ที่ 25 และวันจันทร์ที่ 28-29 ธันวาคม 2558 แล้วก็เปิดงานอีกทีวันที่ 6 มกราคมโน่นเลย ขอบคุณบริษัทและนายจ้างใจดี (ที่เขาอาจจะแอบว่าในใจ) ที่ยอมให้ลาซะขนาดนี้

ใครที่เคยติดตามผลงานของผมก็คงพอจะทราบว่าผมทำกิจกรรมอะไรบ้าง ในครั้งนี้ก็ขอบริจาคเงินและสิ่งของ เพื่อไปซื้อชุดนักเรียน สมุด ดินสอ ขนม ของใช้ที่จำเป็นเพื่อบริจาคให้กับเด็ก ๆ บนดอย ในดินแดนห่างไกล  เราก็ทำแบบนี้เป็นประจำ ถ้าผมไม่ได้ไปร่วมด้วยก็ฝากเขาไป คนที่เป็นตัวตั้งตัวตีคือ พี่มด แห่งชลบุรี ที่รู้จักกันก็เพราะความดีมีเมตตา และการมีน้ำใจแบ่งปันต่อเพื่อนมนุษย์ที่มีจุดหมายเดียวกันนี่เอง แนวทางเดียวกัน ก็เลยทำกิจกรรมร่วมกันได้

ในปีนี้ผมรวบรวมเงินบริจาคได้ราว 15,000 บาท แบ่งไปซื้อยาสามัญประจำบ้านราว 8,000 บาท ซื้อชุดนักเรียนราว 4000 บาท ที่เหลือก็เป็นเงินสดบริจาคโรงเรียนและทุนการศึกษา ส่วนทางพี่มดก็ได้ของมาเต็มคันรถ จนเราต้องจ้างรถขนอีกคันหนึ่ง ค่าเช่าเหมารถนี่พวกเราช่วยกันออกเอง ไม่เกี่ยวกับเงินบริจาคนะครับ ในครั้งนี้มีคนร่วมเดินทางไปทั้งหมด  8 คน แบ่งเป็น 2 กลุ่มคือ กลุ่มแรกเดินทางไปล่วงหน้าในเช้าของวันที่ 24 ธันวาคม รวม 5 ชีวิต (ไม่รวมคนขับ) พร้อมสิ่งของอีกครึ่งค่อนรถตู้ เพราะเป็นกลุ่มที่ว่างการว่างงาน เอ่อไม่ใช่ครับ ไม่ได้ทำงานงานแบบจำกัดเวลาเหมือนอย่างผม และการเดินทางกลางวันน่าจะปลอดภัยกว่า ส่วนผมกับพี่มด และน้องอีกคนก็นัดกันไปคืนนี้

ตกเย็นผมรีบเดินทางออกจากบริษัท มุ่งหน้ากลับบ้าน เพื่อไปเตรียมเสื้อผ้า และของบริจาค โดยให้พี่มดไปรับที่บ้าน  ราว ๆ 6 โมงเย็น พี่มดก็โทรมาประสานงานตลอด ความจริง ผมก็ขับรถอยู่หน้ารถที่พี่มดนั่งมาไม่ถึง 100 กม. หรอก บอกว่าไม่ต้องรีบ ๆ จะจี้มาทำไม ผมยังไม่ถึงบ้านเลย กว่าจะอาบน้ำเก็บของอีก

ว่าแล้ว มาถึงบ้าน อาบน้ำกินข้าวเย็นไม่ทันย่อย พี่มดก็มาถึงหน้าบ้านราวทุ่มเศษ ที่สำคัญคือ พี่มดจำบ้านผมไม่ได้  ผมบอกให้ดูต้นมะรุมเป็นหลัก ปัญหาคือพี่มดแกคงอายุเยอะแล้ว มืดด้วย ไม่รู้ต้นไหนต้นมะรุม บ้านหลังไหนบ้านผม เห็นขับรถเข้าซอยมา แล้วเลยไปไกล ผมต้องวิ่งไปกวักมือตามหลังหยอย ๆ บอกน้อยจะไปชายแดน เอ้ย ไม่ใช่ครับ บอกให้ถอยหลังกลับมา กว่าจะได้เจอกัน  ดีที่ผมขนของไปกองไว้ที่หน้าบ้านแล้ว จึงขนขึ้นรถและเดินทางในค่ำคืนของวันที่ 24 ธันวาคม 2558

ในครั้งนี้เรามีผู้ร่วมเดินทางที่ไม่คุ้นเคยอีก 1 คน คือเป็นน้องที่อาสาจะร่วมเดินทางไปกับเราด้วย พี่มดก็เลยประสานงานให้รออยู่ที่ M Part คลอง 3 แล้วเราจะแวะไปรับ พอไปถึง เธอบ่นว่า รออยู่เป็นชั่วโมง แล้วสภาพเธอก็นั่งเฝ้ากระเป๋ายังกะชาวเขาเตรียมอพยพ แหม่ …ทำไปได้

ทริปนี้ คนขับรถของเราชื่อ เปา คันนี้ คืนนี้เราก็ไปกัน 4 ชีวิตครับ พร้อมข้าวของเต็มรถเช่นกัน เหลือที่ว่างไว้พอให้นั่งกัน 3 คน (ไม่รวมคนขับ)  พอได้เจอกันกับพี่มด ก็เป็นธรรมดาครับ จ้อกันไม่หยุด ไม่รู้อะไรนักหนา จะหลับจะนอน ก็ไม่ได้นอนสักที เดี๋ยวก็มีประเด็นมาพูดมาแซวกันอีกจนได้  แต่ว่าคนขับรถก็ขับไปได้เรื่อย ๆ ครับ ไม่ต้องการตัวช่วยใด ๆ ผมก็เลยได้นอนบ้างตื่นบ้างเป็นธรรมดา เวลานอนในรถวิ่ง ไม่มีทางที่จะหลับสนิทได้หรอกครับ แต่กระนั้นก็พอได้งีบบ้าง เราไปถึงจุดนัดพบที่ไหนสักแห่ง เพราะผมจำไม่ได้ครับ รู้แต่ว่าถึงเชียงใหม่แล้ว ฟ้าเริ่มสาง เราแวะปั๊ม ล้างหน้าแปรงฟัน และรอรถอีกคันมาสมทบ เวลาประมาณ 6 โมงกว่า ๆ ก็ได้เจอกัน

เราออกเดินทางกันต่อ เอ่อ ลืมไปครับ เส้นทางที่เราใช้เดินทางก็เริ่มตั้งแต่ มาจากชลบุรี ตามถนนหมายเลข 7 หรือมอเตอร์เวย์ มาเรื่อย ๆ ครับ ออกจากบ้านผมก็กลับเข้าเส้นเดิม เชื่อมด้วยสายเอเชีย หรือถนนหมายเลข 1 หรือสายเหนือครับ แล้วก็วิ่งไปตามเส้นทาง ถ้าวิ่งออกเส้นทางก็คือตกถนนนะครับ บ้าไปแล้ว  ผมไม่เข้าใจว่า แยกพวงสวรรค์ เอ้ย นครสวรรค์อะครับ ไปทาง กำแพงเพชร ตาก ถนนส่วนนี้ มหากาพย์ สร้างทางไม่เสร็จไม่สิ้น ช่วงนี้ไม่เคยดีเลยครับถนน แต่เราก็ผ่านมันมาได้ ไม่ว่าเส้นทางจะเป็นอย่างไร ถ้ามีจุดหมายเราก็ต้องมุ่งไป ชีวิตก็เช่นเดียวกัน ดีหรือร้ายที่เราได้เจอะเจอ ในที่สุดเราก็จะผ่านมันไปได้

นั่นแหละครับ ถนนที่แยกเข้าเชียงใหม่ กลับเป็นถนนหมายเลข 11 ซึ่งจุดหมายของเราคือเหนือเชียงใหม่ขึ้นไปอีก ดังนั้น เราจะต้องเดินทางอีกกว่า 100 กม. จากเชียงใหม่ขึ้นไปยังอำเภอฝาง

วันศุกร์ที่ 25 ธันวาคม 2558

วันนี้ถือว่าเป็นวันสำคัญของศาสนาคริสต์ คือเป็นวันคริสมาส และพี่มดก็เป็นชาวคริสต์ด้วยครับ ส่วนผมก็เตรียมเสื้อสีแดงเพื่อให้กลมกลืนกัน แม้จะเป็นชาวพุทธมาส ก็ตาม วันนี้จึงเป็นโอกาสนี้ที่เราจะได้ไปพบเด็ก และแบ่งปันสิ่งของต่าง ๆ ที่จำเป็น ตามกำลังที่เราจะหามาได้

เส้นทางที่เดินทางไปอำเภอฝางนั้นคือถนนหมายเลข 107 ซึ่งต้องผ่านอำเภอ ไชยปราการ จังหวัดเชียงใหม่ มีทั้งหมด 25 อำเภอ เหนือสุดคืออำเภอแม่อาย ติดกับพม่า  ระหว่างทางเราจึงแวะข้างทางที่บ้านไม้หอม ฮิโนกิ อำเภอไชยปราการ จุดประสงค์คือจะเข้าห้องน้ำครับ  ซึ่งผมก็ไม่เคยรู้จักเลยว่า บ้านไม้หอมฮิโนกิ คืออะไร มีประวัติเป็นมาอย่างไร

บ้านไม้หอมฮิโนกินั้น สร้างด้วยไม้ทั้งหลัง ออกแบบเหมือนบ้านทรงญี่ปุ่น รวมทั้งอาคารด้านหน้า ส่วนที่เป็นร้านขายของก็ออกแบบสไตล์ญี่ปุ่นเช่นกัน ไหน ๆ ก็แวะแล้ว ก็มีคนมาต้อนรับ แนะนำเรื่องบ้านไม้หอม ทีแรกก็เฉย ๆ ครับ ไม่ได้คิดอะไร ถ่ายรูปไป ฟังเขาอธิบายไป ฟังบ้างไม่ฟังบ้าง ตามประสาของผมแหละครับ

บ้านไม้หอมฮิโนกิ ตั้งอยู่ที่ ต.ปงตำ อ.ไชยปราการ จ.เชียงใหม่ ก่อตั้งโดยคุณอนิรุทธิ์ แซ่จึง ซึ่งเคยอาศัยอยู่ประเทศญี่ปุ่น และหลงใหลไม้หอมฮิโนกิ เมื่อกลับมาเมืองไทย จึงได้คิดและลงมือสร้างบ้านไม้ขึ้น โดยนำเข้าไม้ฮิโนคิจากต่างประเทศ ส่วนพื้นบ้านใช้ไม้สักทอง เป็นบ้านไม้ที่สวยงามล้ำค่า กว่า 100 ล้านบาทครับท่านผู้อ่านทั้งหลาย เป็นบุญตาที่ได้ชมได้เห็น ทั้งห้องนอน ห้องทำงาน ห้องน้ำ ที่ชอบมากที่สุดคือห้องพระครับ

ฮิโนกิ (檜-ひのき)เป็นไม้ตระกูลสน มีคุณสมบัติดีเยี่ยม มีกลิ่นหอม มีต้นกำเนิดอยู่ทางใต้ของญี่ปุ่น และเกาะใต้หวัน  ถือเป็นไม้ที่มีคุณภาพสูง ในสมัยก่อนจึงนำมาสร้างวัด และศาลเจ้า รวมถึงปราสาทแห่งโอซาก้า  ซึ่งว่ากันว่าอาจมีความทนทานเป็น 1000 ปีเลยทีเดียว

แน่นอนว่า บ้านไม้หอม ฮิโนกินั้นเปิดให้ชมฟรีในเวลาปกติ แต่ผลิตภัณฑ์ที่มีชื่อของที่นี่คือเครื่องนอนไม้หอมฮิโนกิ ไม่ว่าจะเป็นที่นอนที่ทำจากขี้เลื่อยของไม้หอม หมอนข้าง ซึ่งด้านในจะเห็นวิธีการผลิตที่นอน มีขั้นตอนที่ค่อนข้างซับซ้อน กว่าจะได้เป็นที่นอน ราคาก็หลักหมื่นบาทขึ้นครับ นอกจากนี้ยังมีผลิตภัณฑ์น้ำมันไม้หอม และเครื่องสำอาง หมอนฮิโนกิ สามารถติดตามได้ในเวปของ บ้านไม้หอมได้เลเยครับ

ผมเป็นคนตัดสินใจอะไรง่าย  ตอนไปคุนหมิงก็หมดไปหลายหมื่น มาเชียงใหม่จะไปบริจาคของนี่แวะเข้าห้องน้ำเพื่อปัสสาวะต้องชำระเงิน 28,000 กว่าบาทนะครับพี่น้อง เพราะผมซื้อที่นอนผืนใหญ่ส่งถึงบ้าน ซื้อกันง่าย ๆ เลยทีเดียว ก็ใช้มาถึงทุกวันนี้ครับ แต่ว่าตอนที่ภรรยาได้ยินนี่ช๊อคไปหลายวันนะครับ  ก็เหมือนกับผมตัดสินใจซื้อบ้านที่รังสิต แค่แวะมาเอาฟักทองที่บ้านเพื่อนที่คลอง 3 พอกลับรถเจอหมู่บ้านเลยเข้าไปดูบ้าน มีตังค์ติดตัว 2000 บาท ซื้อบ้านเลยครับ อันนี้ตกใจกว่า

ที่บ้านไม้หอม เราก็ได้ชิมกาแฟ และชานมน้ำผึ้ง อันนี้พี่มดก็สั่งนะครับ แต่ไม่รู้ว่าใครผิดใครถูก เพราะไม่ได้ตามสั่งครับ พี่มดจะเจอแบบนี้บ่อย ๆ ก่อนที่พวกเราจะเดินทางกันต่อ เรื่องราวยังอีกมากมายครับ มาถึงตอนนี้ยังไปไม่ถึงฝางเลยครับ รออ่านตอนต่อไปนะครับ

 

 

 

แสดงความคิดเห็น...